Met het School at Sea-project zeilt een klas van leerlingen op een driemaster de oceaan over en weer terug, een halfjaar lang. In deze blogserie op Varende Vrienden reizen we met ze mee naar de Cariben en verder op avontuur.
KOKEND MEERTJE
Eenmaal aangekomen op Dominica gingen we al vrij snel op expeditie. We maakten een prachtige wandeling naar de Boiling Lake, een kokend heet meer tussen de bergen in het regenwoud. Dominica is erg mooi en er zijn veel watervallen. We kregen ook drumlessen van enkele Dominicanen en zwommen in een kloof tussen de rotsen. Na twee nachten niet aan boord te hebben geslapen, gingen we terug naar het schip en vierden samen kerst met een heerlijk kerstdiner.
Op Dominica deden we een hutwissel, waarbij iedereen een nieuwe wacht, hut en keukendienst krijgt. Ik begon de reis met de acht-tot-twaalf wacht, wat na Dominica de twaalf-tot-vier werd. Die heb ik tot aan Cuba, waar een nieuwe hutwissel mij in zal delen in de vier-tot-acht wacht, zodat ik alle drie de wachten één keer heb meegemaakt. Na Dominica voeren we verder naar Curaçao, wat erg rustig en relaxed was.
DRONE IN CURAÇAO
Het zeilen was voor iedereen weer even wennen, na die acht dagen stilliggen. De wachten waren zoals gezegd gewisseld en daarmee ook de klusjes. Mijn wacht was ineens verantwoordelijk voor het schoonmaken van de salon en de eetzaal. Nu hoor ik van iedereen dat de vier-tot-acht de beste wacht is, dus ik heb veel zin in het laatste deel van de reis! Deze wordt gewaardeerd vanwege het broodbakken en de mooie zonsopgang en -ondergang die je dan te zien krijgt.
De huidige twee maanden zijn de maanden waarin we het minst zeilen en de meeste bestemmingen bezoeken. Na een paar dagen kwamen we al aan in Curaçao. Ik vond dat persoonlijk heel erg leuk, omdat ik daar familie heb wonen die ik al een tijd niet had gezien. Mijn oom heeft de Thalassa ontvangen met een drone om fraaie foto’s en video’s te maken.
We hebben in Curaçao het slavernijmuseum bezocht en een rondleiding gekregen op de Rotterdam, een groot cruiseschip waar een oud-SaS’er werkt. Beide ervaringen waren indrukwekkend. Ook hebben we op het eiland oud en nieuw gevierd. Het was bijzonder om dat eens niet met familie en vrienden thuis te vieren, maar aan boord met een gezellig, door onszelf georganiseerd feest. Al met al was Curaçao dus een geslaagde bestemming.
HALVERWEGE-DIPJE
Daarna vertrokken we richting de San Blas-archipel. Dat was vijf dagen varen, waarin we weer konden oefenen met de zeilen en nog meer over het schip leerden. Elke wacht heeft altijd een wachtleider nodig, iemand die vier uur lang het overzicht houdt, de anderen aanstuurt en zorgt dat taken als het logboek invullen en de watermaker checken goed gebeuren. Ditmaal was de eer aan mij. Ik was nog niet vaak wachtleider geweest, omdat ik dat lastig vind om te doen. Hierdoor kon ik dus meer oefenen en ondanks de uitdaging, word ik er steeds beter in.
Inmiddels werd duidelijk dat veel mensen een ‘halverwege-dipje’ doormaakten. Als je al drie maanden aan boord zit, begint alles, hoe bijzonder en indrukwekkend ook, toch een beetje normaal te voelen. Dan is het soms best tricky om de motivatie te vinden om alsnog je beste beentje voor te zetten en alles uit de reis te halen. Aan uitdaging ontbreekt het aan boord van de Thalassa gelukkig niet, als je maar weet waar je het beste tot je recht komt! Een halverwege-dipje wordt dan ook gezien als de normaalste zaak van de wereld, vrijwel iedereen komt er weer uit, als je maar bereidt bent om erover te praten en eerlijk tegen jezelf te zijn.
ONDERHANDELEN VOOR SURVIVAL
In de San Blas kwamen we aan op het eiland Porvenir. Er kwam al snel een groep lokale bewoners (Guna Yala) aan boord die een markt organiseerden; binnen een paar seconden was het middendek propvol gevuld met kleurrijke armbandjes, tassen, pannenlappen en meer. Na afloop zijn wij op hun eiland geweest en hebben gespeeld met alle kindjes op het eiland. Zelfs met mijn gebrekkige Spaans lukte het om hele gesprekken te voeren en pepernoten uit te delen.
Daarna startte een survival-avontuur, waarin we drie dagen moesten overleven op een onbewoond eiland. Het was een halve dag varen. Tijdens de survival hadden we het zo leuk, dat we een deal sloten: als wij één dag extra survival zouden krijgen, beloofden we om 72 toetsen te maken voordat we in Panama op onze ‘eigen reis’ vertrokken, dus binnen het tijdsbestek van ongeveer zes dagen. De begeleiding ging hiermee akkoord. We kregen daarmee onze verlenging naar vier dagen. Het maken van die toetsen is daarna prima gelukt, op dag vier zaten we al op 73 toetsen en op dag zes zelfs op 93.
BRULAPEN IN DE JUNGLE
Toen we uiteindelijk in Panama arriveerden, was iedereen enthousiast. Panama is natuurlijk een mooie bestemming, maar zeker vanwege de spanning voor de eigen reis die hier zou beginnen! Eerst stond er een excursie op het program om iets van de natuur te zien. Tijdens de wandeling door de jungle zagen we zelfs een aantal brulapen, dat was echt heel vet.
Na een paar dagen wachten, begonnen de voorbereidingen voor onze eigen reis. Tijdens die trip ga je een week met een groepje op pad. Na het bekendmaken van de indeling, begon iedereen gelijk plannen te maken en een paklijst te verzinnen. De gekste dingen werden bedacht om te doen, maar er was minder mogelijk dan we dachten vanwege het beschikbare budget. Omdat iedereen genoeg moest eten en een slaapplek nodig had, bleek het toch niet helemaal mogelijk om een dagje naar Costa Rica te vliegen…
VAN HOSTEL NAAR HOSTEL
Ons budget bestond uit 35 dollar per persoon per dag. Elk groepje had zes leerlingen en één begeleider. Het voelde best gek om je spullen in te pakken en iedereen gedag te zeggen voor die acht dagen, omdat je elkaar sinds het begin van de reis elke dag heb gezien en gesproken. Toch overheerste blijdschap: we gingen eindelijk Panama in!
De reis was bijzonder. Mijn groepje en ik hebben meerdere malen lekker gegeten, we hebben twee stranddagen gehad en veel van de regio gezien. Tijdens bezoeken aan Panama City, El Valle de Antón en San Carlos zagen we volop en kochten evenveel souvenirtjes. Vrijwel elke nacht sliepen we in een nieuw hostel, waar we soms ook andere groepjes tegenkwamen. Wel hield ik contact met mede-SaS’ers die niet in mijn groepje zaten, omdat het toch lastiger was om elkaar te moeten missen dan ik dacht.
OMGEGOOIDE PLANNEN…
Na deze omzwervingen in Panama zetten we koers naar Cuba. Althans, dat dáchten we. Vanwege de onzekere situatie in de regio, werd er besloten dat het veiliger was om een alternatieve bestemming te zoeken. Dat betekende helaas ook dat de tweede eigen reis kwam te vervallen. Een teleurstelling, maar de bestemming die ervoor in de plaats kwam, was minstens zo opwindend: Mexico! Onderweg voeren we veel aan de wind: dat is best pittig. Na elf dagen varen, kwamen we tijdens mijn wacht aan bij het eiland Cozumel. Hoewel het geen Cuba is, was de sfeer toch goed. Aankomen op een nieuwe bestemming is altijd leuk. Ik ben erg benieuwd naar de activiteiten hier in Mexico, ik heb er veel zin in!
(Dit deel is geschreven door Lotus de Jong)
In de volgende aflevering in de serie lees je welke avonturen de klas beleeft in Mexico en of ze daar óók brulapen of andere exotische dieren signaleren.
Volg alle avonturen van School at Sea 2025-2026 op Varende Vrienden!
