Met het School at Sea-project zeilt een klas van leerlingen op een driemaster de oceaan over en weer terug, een halfjaar lang. In deze blogserie op Varende Vrienden reizen we met ze mee naar de Cariben en verder op avontuur.
IN DE RIJ VOOR DE DOUANE
Na de kleine verandering in onze originele route, kwamen we aan in het zonnige Mexico. Het was voor vrijwel iedereen de eerste keer daar, waaronder ook voor onze kapitein Samuel Dubois. Bij het inklaren waren er dan ook maar liefst zeven verschillende autoriteiten aan boord. De stuurhut was veranderd in onze eigen douane en we moesten in een lange slinger op alfabetische volgorde op het bovendek staan. Jammer voor mij, aangezien ik met mijn naam (Yinthe) niet bepaald als eerste ben… maar het proces verliep gelukkig soepel en na een tijdje mochten we officieel Mexico in.
KNOTSGEKKE CRUISESCHEPEN
We lagen voor anker voor de kust van Cozumel: een klein eiland op ongeveer drie kwartier varen van het vasteland. Om daar te komen moet je met de veerboot, die dan ook regelmatig vaart. Het eiland is een drukbezochte bestemming van verschillende cruiselijnen, dus we konden dagelijks allerlei grote schepen langs zien varen. Telkens als je denkt dat het niet gekker kan, spot je weer iets wat je daarvoor nog nooit had gezien. Van schepen met een glazen koepel aan dek tot exemplaren met hele achtbanen en klimparken. Steeds beeldden we ons in hoe wij daar een dagje op zouden mogen, net zoals het cruiseschip op Curaçao, maar helaas was dat toch echt eenmalig.
CARNAVAL IN MEXICO
De eerste dag in Mexico begon meteen goed met – na schoolwerk, want dat hoort er ook gewoon bij – vrije tijd. De timing van ons verblijf in Mexico was perfect, want in februari is het tijd voor een fantastisch carnaval, net als in het zuiden van ons land. Ook hier maken ze prachtige wagens, die dan ’s avonds in een feestelijke parade over de boulevard rijden. Naast enorme voertuigen met dansers waren er ook kleinere creaties, speciaal voor kinderen. De tijd vloog dus voorbij en zelfs na één dagje van boord, vond ik het superfijn om weer thuis te komen bij ons huis-weg-van-thuis.
MAYA’S EN KROKODILLEN
Al snel was het tijd voor excursies. We gingen van start in een soort safaribus. De eerste stop was een museum op Cozumel dat mij een beetje deed denken aan het Nederlandse Archeon, maar dan over de Maya’s. Dit vond ik erg afgestemd op toeristen, het voelde niet bijster authentiek aan. Desondanks leerden we wel degelijk iets over hoe de Maya’s leefden, hun cultuur en rituelen.
Bij de volgende stop spotten we een krokodil, daarna reden we naar een strandclub. Daar gingen we snorkelen en werden getrakteerd op een heerlijk Mexicaans buffet. De laatste stop bracht ons langs een vuurtoren waar je omhoog mocht. Eenmaal boven moest je naast de lamp door een klein luik om te kunnen genieten van het uitzicht.
Op excursiedag twee gingen we kajakken in doorzichtige kajaks. We kregen ook een lekker drankje, maar daarna was de pret helaas weer op: eenmaal terug aan boord was het tijd om aan school te gaan. Gelukkig bracht de derde dag ons eindelijk naar het vasteland! Eerst met de veerpont en vervolgens op tocht door een soort grottenstelsel, ook wel underground rivers of cenotes genoemd. In deze cenotes hebben we met zaklampen gesnorkeld en kregen tegelijkertijd meer uitleg over de Maya’s en hun geloof.
VRUCHTBAARHEIDSEILAND
De laatste dag met excursies was gevuld met het bezoeken van educatieve plekken. We bezochten eerst een planetarium, waar we in een bioscoopzaal uitleg kregen over astronomische aspecten die erg belangrijk waren voor de Maya’s, met behulp van AI verwerkt in muziekvideo’s. De resterende tijd besteedden we aan het bezoeken van een archeologische vindplaats van oude tempels. Cozumel staat onder de Maya’s bekend als ‘vruchtbaarheidseiland’. Deze tempels staan dan ook in het teken van vruchtbaarheid.
Alles bij elkaar was onze ervaring met Mexico ongeveer het tegenovergestelde van wat we in Cuba gedaan zouden hebben, maar soms moet je roeien met de riemen die je hebt. Stiekem was het heel leuk om een weekje met geheel verzorgde activiteiten te hebben. Wat een luxe!
SCHEEPSOVERNAME
Terwijl we in Mexico waren, was het ook weer tijd voor sollicitatiegesprekken voor de tweede scheepsovername. Zoals eerder uitgelegd, doet de ervaren bemanning op die momenten écht een stapje terug en varen wij drie dagen het schip. Ik had dit keer een sollicitatiebrief geschreven voor de functie PA, wat staat voor personal assistent en inhoudt dat ik, samen met een mede-SaS’er, de crew zou verzorgen en drankjes, hapjes en entertainment organiseren. Daarnaast geeft het me de kans mee te kijken met dingen die in de stuurhut gebeuren. De spanning was hoog en er werden nog snel laatste voorbereidingen getroffen voor alle gesprekken. Nadat ook de kapiteins aan de beurt waren geweest, kwam het verlossende woord: ik kreeg de gewenste rol!
OP NAAR BERMUDA
De volgende ochtend was het meteen tijd voor vertrek en we zouden nu toch echt naar Bermuda gaan. Onder leiding van een mede-SaS’er voeren we de baai uit. Voor mij als PA was het dus meteen tijd voor cappuccino’s en een moppenuurtje in de stuurhut. Tijdens deze scheepsovername was er helaas ook wat onstuimiger weer. Waar we eerst een mooie zuidelijke wind hadden die ons richting het noorden bracht, draaide deze later tegen ons, met vanuit het noorden buien van 30 tot 40 knopen.
Gelukkig waren we al zo noordelijk dat we mooi tussen Amerika en Cuba door konden varen, meegenomen door de golfstroom. Het onstuimige weer zorgde ervoor dat er wat plannen voor de scheepsovername in het water vielen, maar desondanks was deze overname erg geslaagd.
SALTO’S OVERBOORD
Tijdens de overname hadden we nog een bijzonder moment. We verzamelden allemaal op het middendek, waar we te horen kregen dat we onze zwemkleding moesten aantrekken. We mochten zwemmen midden in de Golf van Mexico. Het was windstil en met wel duizend meter onder ons, genoten we van het lekkere water. Met salto’s van de punt van de kluiverboom of gewoon van de rand van het schip doken we de zee in. Ik vond het zo bijzonder. Het water was helder en alles om ons heen was blauw. Echt magisch!
MOTORWACHTJES TOT DE AANKOMST
Nu we weer aan het varen waren en de huttenwissel in Mexico was volbracht, gingen we met de nieuwe wachten verder. Ik hoopte op veel zeilen en goedgevulde wachten, maar helaas liet het weer dit niet toe en was er veel sprake van zogenoemde ‘motorwachtjes’.
Wel gaf dit veel tijd om onze nieuwe wacht beter te leren kennen en extra dingen te leren. We hielden ons bezig met het identificeren van schepen en hun richting. Daarnaast heb ik meer uitleg gekregen over kaarten en de verschillen ertussen. Een ui is dan een prima model van de wereld en dankzij de briljante tekenkunsten (knipoog!) van onze kapitein, snapten we al snel hoe het in elkaar zat.
Ik had het geluk om de aankomstwacht te hebben en zat dus op de eerste rij tijdens het binnenvaren van de haven van Bermuda. Samen met een bekertje Nederlandse limonade was dit een topstart van de dag. Nu is het tijd om nog volop te genieten van onze op-één-na-laatste bestemming!
In de volgende aflevering in de serie lees je wat de klas te wachten staat op Bermuda, waarna de Thalassa weer retour zal gaan richting Nederland. Er is echter nog een flinke oceaan om over te steken…
Dit deel is geschreven door Yinthe Buzink
Volg alle avonturen van School at Sea 2025-2026 op Varende Vrienden!
